(SPEKTAKL ARCHIWALNY)

Przedstawienie dedykowane jest Annie Polony - dobremu duchowi tego spektaklu i niezapomnianemu Profesorowi w Lekcji. Sztuka prezentowana m.in. w Berlinie, Starym Teatrze w Krakowie i na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Malta 96 w Poznaniu.


Pod niezliczoną ilością dywagacji arytmetyczno-lingwistycznych tli się coś niewypowiedzianego, jakiś odwieczny ludzki atawizm zawsze wymykający się słowom. Natura, mroczny erotyzm, namiętność. Jakaś odwieczna tajemnica pytań ostatecznych, które nigdy nie znajdą swych odpowiedzi. O sens bycia tutaj. l sens umierania. Uczennica umiera, bo każdy musi przecież kiedyś umrzeć, ale to nie jest żadna odpowiedź. Przerażenie pozostaje. Opalski wyraźnie dotknął tych legendarnych już lęków lonesco. Ta „Lekcja” precyzyjnie i bezlitośnie kropla po kropli, wsącza w widzów przerażenie. Uśmieszki powoli zamierają, l gdy Marian zaprasza na koniec na kolejny wykład któregoś z widzów, jakoś nikt się nie kwapi. Każdy woli pójść do szatni po palto. l wyjść. Jakby ostateczny kres można było oszukać tak prosto. Owa gremialna abdykacja jest bodaj najwłaściwszą miarą tego bardzo dobrego prywatnego spektaklu.
Prywatna lekcja lekcji
Paweł Głowacki (Rzeczpospolita)



Uczennica u Opalskiego też boi się śmierci. Ale naiwnie oswaja ją. Daje się zahipnotyzować dobroci malutkiego, pulchnego Profesora okutanego w wielki wełniany sweter, Profesora o głowie jak jajko i buzi wciąż rumianej i uśmiechniętej. Daje się zwieść pachnącym orientalnym dymom tlących się w kącie kadzidełek, potędze swej kobiecości, w końcu nadziei, że to przecież najzwyczajniejsza w świecie lekcja. Nie zauważy, jak słowo po słowie Profesor przeistoczy się w egzekutora, ona zaś - w ofiarę. Nie spostrzeże, iż nagle przyjdzie umrzeć. Jak chciał lonesco, ta „Lekcja” niepostrzeżenie z komicznej staje się dramatyczna. Jak gdyby nigdy nic. Jak w życiu.
Modliszka
Paweł Głowacki (Dziennik Polski)



Jedyną troską, dzięki której człowiek wznosi się nad samego siebie, jest troska o absolut. Mam na myśli elementarną żądzę absolutu.
E. lonèsco



Od pierwszej chwili uderza w „Lekcji” doprowadzony do ostatecznych konsekwencji schemat tortury szkolnej. My czytamy go dzisiaj przez Gombrowicza i teatr Kantora, filmy Felliniego i doświadczenie osobiste... a także, co tu kryć, przez niedawną śmierć lonesco. Każdy z nas przecież nosi w sobie jakąś lekcję, także lekcję erotyzmu, który swym bezustannym rytmem nadaje strach i radość naszemu życiu. A sztuki lonesco SĄ bardzo erotyczne! (...) Napięcie erotyczne jest tu tak wielkie że jego rozładowanie może przynieść tylko śmierć. Dialog między Uczennicą a Profesorem, te tortury szkolnymi wiadomościami na temat arytmetyki i filologii, są tylko grą wstępną, prowadzącą do rozstrzygnięć ostatecznych kiedy na scenę wkroczy Wielki Nauczyciel - Śmierć. Erotyzm tej sztuki, jej pytania o SENS tego, co po Drugiej Stronie, krzyk o metafizykę poruszają nas dziś najbardziej. Ten dramat komiczny to, po kilkudziesięciu latach wciąż ożywcza lekcja teatru i wyzwanie dla świata, w którym regres poczucia metafizyki naszego istnienia staje się tak boleśnie dotkliwy. Przecież Wielki Nauczyciel odbędzie z każdym z nas ostatnią lekcję, lekcję umierania. Dotyczy to ludzi zwykłych i geniuszy, normalnych i psychopatów, erotomanów i dewotów... Ionèsco już tę lekcję odbyt. My czekamy w ławkach.
Józef Opalski



... Urok polega przede wszystkim na niedomówieniach, subtelnych aluzjach, budujących przesycony erotyzmem nastrój, który ogarnia scenę i widownię. Opalski potęguje go za pomocą muzyki, tkwiącej w coraz mocniej artykułowanych słowach, narastających i nakładających się na siebie, tworzących swoistą polifonię...
Cisza śmierci
Magda Huzarska-Szumiec (Echo Krakowa)




Eugene Ionèsco

(ARCHIWALNY) Lekcja

Premiera: 13 listopada 1994 w ramach Górnośląskiego Festiwalu Kameralistyki


Reżyseria:Józef Opalski pod patronatem Profesora Polony
Scenografia i stroje:Zofia de Inès
Grają:Katarzyna Kulik, Mirosław Neinert, Piotr Warszawski
Czas trwania:1 godzina 15 min. bez przerwy


Spektakle Teatru Korez
Spektakle gościnne




© grafika: Jarek Jordan
© tekst: Teatr Korez
© fotografie: Magdalena Dobrowolska, Tomasz Griessgraber, Daniel Koziński,
Krzysztof Niesporek, Aga Piotrowska, Radosław Ragan, Jeremi Astaszow


STRONA GŁÓWNA - KALENDARIUM ZMIAN - REPERTUAR I REZERWACJE - BILETY - SPEKTAKLE
ARTYŚCI - SPONSORZY - PRZYJACIELE - GALERIA - E-MAIL - ADMINISTRACJA